Выбранае
Шрифт:
птушак назад.
Каляровыя ніткі ніколі
не губляюць адваротных шляхоў.
Каляровыя ніткі - як сцьверджаньне,
што за даляглядам канец сусьвету.
Саламяныя птушкі аздабляюць пакой.
Саламяныя птушкі, як сьнег -
за якім насьцярожлівасьць.
НАТОЎП
Натоўп рухаецца па шляху, брукаваным
жывымі чалавечымі галовамі. На адзіным дрэве
ўскрай бясконцай людской плыні пугачом
сядзіць вірлавокі дзядзька.
– Хадынка нібыта, Хадынка нібыта...
–
бесьперапынна мармыча ён.
Ці ён папярэджвае, ці ён пытаецца?
Натоўп моўчкі абмінае дзівака.
Каб неяк прыхаваць пачатак і канец,
масянжовы месяц спрабуе захінуць
залатое сонца. Але сонца паглынае цемру, і натоўп -
як на далоні. Толькі дзе той пачатак,
дзе той канец? Углядайся да зьнямогі,
а калі стомішся, то шлях, брукаваны
чалавечымі галовамі, зьдзівіць бязьлюдзьдзем.
ЧЫРВОНАЯ РЫСА
Ён ужо бачыў свой паратунак,
хутчэй, хутчэй наперад:
за Чырвонаю рысай - пашана,
за Чырвонаю рысай - збавеньне.
– Здараднік, - крычаць усе
навокал і кідаюць у яго
каменьні і зямлю.
– Ты зьняславіў нашых бацькоў,
няма табе нашай літасьці...
Хутчэй, хутчэй наперад,
сьпяшаецца ён,
адзіны паратунак - Чырвоная рыса.
Толькі б ня чуць крыкаў,
толькі б ня бачыць твараў,
толькі б хапіла моцы.
За Чырвонаю мяжой гучыць музыка.
За Чырвонаю рысай рыхтуюць сустрэчу.
* * *
Павольна сунецца цягнік, -
аднастайна бразгае адчыненымі дзьвярыма.
Пасажыры час ад часу
саскокваюць на зямлю
і йдуць побач са сваімі вагонамі -
разьмінаюць ногі.
Павольна сунецца цягнік -
і нікога гэта не зьдзіўляе,
не абурае, не бянтэжыць -
бо цягнік сунецца па колу.
СПАДЧЫНА
Малады паэт з дапамогаю сьпірытызму
сам-насам гутарыў зь Янкам Купалам.
Пра тое, што ён пачуў, юнак нікому
ня кажа - толькі ўсе ягоныя сябры
і знаёмцы заўважылі, як зьмяніўся
хлопец - стаў змрочным і нелюдзімым.
НА РЭШТКАХ НЕВЯДОМАЙ СПАРУДЫ
– Сьцеражыся гэтых людзей, - папярэджвалі
сваякі, - невядома, што ад іх можна чакаць.
– Абыходзь іхнія сходкі, - казалі зычліўцы.
–
Нашто табе слухаць вар'яцкія трызненьні?
І толькі любімы настаўнік ніколі ня ўзгадваў
пра людзей, якія зьбіраліся
на рэштках невядомай спаруды.
Ён казаў пра справядлівасьць, сумленьне і гонар.
Аднойчы, насуперак усім засьцярогам,
я прабраўся на небясьпечнае мейсца.
І - дзіва - там я сустрэў свайго настаўніка!
ВОЎК
Я заплюшчваю вочы і бачу ваўка.
Ведаю: ён мой вораг.
– Каб ты спарахнуў!
– крычу што ёсьць моцы.
– Каб ты захлынуўся крывёю сваіх ахвяраў!
Я паслабляю павекі - гляджу.
Воўк ня зьнік, але, нібыта спужаўшыся,
адбег на бясьпечную адлегласьць.
– Каб ты спарахнуў!
– крычу яшчэ мацней
і, разьятраны, подбегам набліжаюся да яго!
Я трызьню помстай!
Я вар'яцею ад злосьці!
Воўк валюхаста пабег мне насустрач.
Ад гэтага я разьюшваюся ўдвая.
Я сам раблюся падобным да ваўка.
Няхай! Няхай да д'ябла! Няхай да ваўкалака!
Бо шэры - мой вораг! Я трызьню помстай!
Яшчэ імгненьне - і я пашкамутаю гэтую погань!
Побач прабег куртаты сабачка.
Цяжка дыхаючы, я спыняюся,
заплюшчваю вочы і бачу Ваўка.
АПОШНІЯ ПАВЕДАМЛЕНЬНІ
Слухаю апошнія паведамленьні -